Met uw handen kunt ge nemen, maar ook geven.

Ik zit hier toch maar schoon, hé. Zonder belangrijke zorgen aan mijn hoofd.

Die gedachte is een dagelijkse gewoonte geworden. Dat gaat dan wel eens gepaard met een gevoel van machteloosheid, maar dat vind ik maar een nutteloos gevoel aangezien ik me in zo'n rijke positie bevind. Nuttiger is het om me af te vragen wat ik kan doen. Geld geven? Reizen om met mijn eigen ogen te zien hoe anderen overleven en hopen dat ik dan inzicht krijg in wat ik kan doen? Protesteren om beleidsmakers te duiden op hun verantwoordelijkheden? Als vrijwilliger helpen in binnen- of buitenland?


Ik kus mijn beide pollekes elke dag. Ik weet goed genoeg dat ik altijd weer met mijn gat in de boter val. Dit is niet meer dan bewustworden en zoeken naar mijn manier om te helpen.

Ik denk dat ik me als vrijwilliger zal opgeven om mantelzorgers enkele uren te ontlasten en op hun zieke, bejaarde of gehandicapte familielid of kennis te passen.

Wat zijn jullie ervaringen met vrijwilligerswerk?

Vers uit bed

Ik zag licht, het kriebelde en toen moest ik naar buiten.



De herfst maakt dingen zichtbaar die zich tijdens lente en zomer verstoppen.



Oost-Indische Kers aka "den veroveraar".



Ik heb maar weinig woorden. Genieten is meer mijn ding tegenwoordig.

Toch één vraag die op mijn lippen brandt: is er iemand die het mannetje kan spotten?

Een koestermomentje

Het tweede boek van de reeks Wildwoud werd aangekocht door de bibliotheek - het vallen van dikke regendruppels op de bomen in het park - het rapen van vele kastanjes (want door het herfstweer zijn er veel gevallen en omdat het regent, raapt niemand ze op) - fietsen in schemerduister - boeken die ik wil herlezen - het ophalen van mijn fiets nadat ik hem vijf nachten bij de bushalte liet staan - een praatje met de bibliothecaresse over leeshonger en het gebrek aan tijd en het gebrek aan tijd willen maken - het vinden van geliefde auteurs en muzikanten tijdens de boekenverkoop van de bibliotheek (ik kocht 'Even gelukkig' - 'Het boek van Klaas Vaak en het ABC van de slaap', '30 jaar Herman van Veen', 'Foor 11', 'Spinvis 2002 - 2007' en een Libelle met kerststickers: stuk voor stuk pareltjes en dat voor €3,50.) - bloemkool op mijn bord.

Ik vroeg mezelf af of dit nu wilde zeggen dat ik op dit moment gelukkig ben. Met al die vreugdesprongetjes in amper twee uren zou ik wel tot die vaststelling moeten komen. Maar als vers afgestudeerde verpleegkundige weet je eigenlijk peanuts van je beroep af, dus ik heb nog wel wat aan mijn hoofd. Ik kan niet elke dag tot in de toppen van mijn tenen gelukkig zijn. En dat vind ik nog fijn ook. Het zijn die kleine dingen waarom ik leef. Ooit was dat anders. Als je me nu vraagt waarom ik niet dood wil, dan zou élk puntje van de bovenstaande lijst een antwoord kunnen zijn (nu ja, behalve dat van die boekenverkoop dan).

Amai, amai, amai. En hoe gaat het met u?

Hoezitdathier!

Ik besloot vanmorgen dat ik mezelf de toestemming geef om één maand mijn sociale leven op een zeer laag pitje te zetten. Die maand is al bijna voorbij, maar het is niet de eerste keer dat zoiets pas tegen het einde aan tot mij doordringt. Wanneer ik ziek ben, besef ik dat altijd ook nogal laat: wanneer ik bijna ben genezen, besef ik pas dat ik ziek ben en dan is het eigenlijk een beetje te laat om mijzelf de nodige rust te gunnen. Nu was ik gelukkig niet ziek en zat ik enkel met mijn eerste echte job in mijn hoofd: fulltime werken, telkens met een punthoofd naar huis gaan, eten en slapen. Uw sociale leven verdwijnt voor minder in de doofpot. Om van de photo challenge of enige blogpraktijken maar te zwijgen...

Ik maakte voor mezelf uit dat ik vanaf oktober de draad weer volledig oppak. De photo challenge september laat ik in de doofpot zitten. Ik vind het erg jammer dat ik hem niet heb kunnen uitvoeren. Tijdens de eerste week volgde ik de andere deelnemers nog, maar met 109 ongelezen berichten in de categorie 'Photo Challenge September' (ongeveer de helft van de deelnemers, de andere helft zette ik er -tijdsgebrek- niet bij) geef ik het op en markeer ik allen als "read". Ik betreur dat.

Maar anderzijds. Ik ken mijn leven goed genoeg om te weten dat er belangrijkere dingen zijn. Gelijk vrienden die bijna twee maanden moeten wachten op een postpakket, gelijk andere vrienden die alweer twee weken geleden vroegen om nog eens af te spreken, gelijk die drie mails die hoogdringend op een antwoord wachten, gelijk mijn nichtjes die ik te weinig knuffel, gelijk mijn lijf, gelijk het hier en nu.

Zodra die sociale draad weer opgepakt is, zijn jullie, lieve bloglezers, weer aan de beurt. Jullie horen nog van mij.

En ondertussen, hé lieve menschen: ik hoop zo hard dat jullie van het leven genieten. Want je bent het waard.

Paapgooien

Zucht. Ik ben dol op spelletjes.

Blogmeet

Eline organiseerde dinsdag een blogmeet en nieuwe mensen ontmoeten is altijd fijn, dus ik schreef mezelf meteen in. We picknickten in de tuin van de Sint-Pietersabdij, hadden fijne gesprekken en wisselden aan het einde van de namiddag (ehm, avond) kadootjes uit. Ik verbaas mezelf nog steeds hoe -v.l.n.r en v.b.n.o.- Lelie, Eline, Pebblyn, Fenne, Elodie, Kelly, Elke en Nele er zo boenk op konden zitten. Om deze foto's te maken diende ik her en der wat kadootjes opnieuw te verzamelen doordat ik bijna alles al in gebruik had genomen.

Elisse en Marlou konden er niet bij zijn en krijgen hun goodies binnenkort, daarom deze detailfoto's. Ook geen foto's van de blogmeet van mijn hand, want ik had geen camera bij. Maar met de hand op mijn borst: het was fijn!

Laat mij maar vliegen waar ik vlieg

Vandaag had ik een gesprek met een negenennegentigjarige. Over vroeger en over hoe tijden veranderen. Ik had uren met hem op dat bankje kunnen zitten, maar we gingen "gewoon een beetje wandelen" en de bewoners van het rusthuis zouden hun koffie snel krijgen, dus we moesten weer naar binnen.

We babbelden ook over leeuweriken, kievitten en spreeuwen. U kan weten dat mijn hart dan al gemakkelijk verkocht is. Terwijl ik deze blog schrijf vliegt een zwarte roodstaart steeds heen en weer op één meter van mij vandaan. Ha, ik heb misschien geen lief, maar met de liefde voor het leven ben ik meer dan voldaan. En dan nog wat muziek in mijn gevoelige oren. Yum yum.


Oh ja. Ik wilde eigenlijk vertellen dat ik niet verder ga met het 365-project. Een dag is zo om, ongedisciplineerd, andere dingen te doen, betere manieren om mijn fotoskills bij te schaven, etc.

't Is maar dat ge het weet!

Vrolijk Pasen!

Wachten op Pasen.

Bunny Ears

Wees gezeten

Ik ben zo terug.

De laatste goede daad van 2012

Eind 2012 stond ik in het gemeentehuis en kwam ik Geert Hoste tegen. Enfin, hij stond daar op de toog en was maar 30 centimeter groot: zoals hier. Een paar weken eerder werd tijdens een studiedag twee vragen over orgaandonatie gesteld: "Wie wilt orgaandonor zijn?" en "Wie is officieel geregistreerd als orgaandonor?". De hele groep stemde hierop orgaandonor te willen zijn en slechts 35 procent bleek officieel geregistreerd te zijn. Volgens de wet ben je orgaandonor wanneer je sterft, tenzij je tijdens je leven uitdrukkelijk verzet geuit hebt of familie zich tegen het wegnemen van organen verzet.

Ik ben er eigenlijk zeker van dat mijn familie niet zou protesteren, maar de gedachten "Ge weet maar nooit of iemand het in zijn hoofd haalt om te protesteren.", "Ik sta erop dat mijn organen gebruikt worden indien ze geschikt zijn." en "Als het geregistreerd staat, dan ben ik zeker." vormden mijn drijfveer om me toch officieel te laten registreren. Geert Hoste was een goede herinnering in het gemeentehuis en ik "verklaarde uitdrukkelijk dat ik mij donor stel".

Hoe zit dat bij jullie? Wat is jouw idee hierover? Ben jij officieel geregistreerd als orgaandonor?

Gelukkig Nieuwjaar!

2013 wordt bij mij een jaar vol lijstjes. Titel van het eerste lijstje: 'Uitdagingen'.

Ondertitel: 'Schoenmaker, blijf bij uw leest'. Nieuwe dingen leren is leuk en verrijkend, maar eigenlijk heb ik al genoeg interesses. Ik kan me beter focussen op mijn basisinteresses en ze verder uitbouwen, dan dat ik nog maar eens aan iets nieuws begin. Ik geloof precies meer in ieder zijn sterke kanten en elkaar aanvullen, dan dat ieder van alles een beetje kan.

Mijn plannen voor 2013:

• Afstuderen
• Rijbewijs halen
• De eerste echte job
• Het ouderlijk huis verlaten
• Elke dag één foto
• Elke maand een zelfportret (verschijnt uiteraard niet hier)
• Eén Photo Challenge Month
• Minimum één paar sokken breien
• Twaalf nieuwe pianostukken volledig in de vingers hebben, waarvan 6 uit het hoofd
• Iets met film
• Couchsurfen bij onbekenden
• Reizen met Eurolines
• Minimum één brief op de post per maand
• Outfit mét kleedje of rokje op een dag zonder "Blote benen"-weer

Schol! Op uw gezondheid, een goed jaar en veel plezier!

Het nieuwe jaar is er bijna.

Tussen Kerst en Nieuw is er één week om na te denken over 2013. Ik wil de start niet missen en daarom maak ik nu lijstjes op met plannen. En ik breek mijn hoofd over de vraag of ik mezelf een nieuwe uitdaging wil stellen. Zoals elke dag één foto nemen, elke week een zelfportret, x-aantal boeken lezen, x-aantal nieuwe dingen leren, elke maand een kledingstuk voor mezelf naaien, ... Of niets.

Wat ik eigenlijk maar wou zeggen: als je zin hebt om in 2013 een uitdaging aan te gaan, dan is het nu het moment om te beslissen. Binnenkort is er weer een mooie datum om uzelf iets voor te nemen. Of niet.

Zondag

Zondag wilde ik foto's maken voor de Photo Challenge, maar het is me niet gelukt omdat een bezoek aan het huis van mijn grootouders is uitgelopen. Mijn grootmoeder overleed in juli en zondag mocht iedereen spullen ophalen die zij graag wilden.

Amai, amai.

Een week niet geblogd, want bezig met:

1. Heel bang wachten op mijn resultaten van mijn herexamens.
2. Het uitkiezen van een fototoestel van/voor mezelf, want: geslaagd voor de herexamens!
3. Een handleiding uitschrijven voor de brei-workshop die ik op de eerste Maakdag Ristretto zal geven.
4. Breien.
5. Een dag shoppen en daarvan genieten. Lang geleden dat ik daarvan kon genieten. Niet groen of fair, maar zoals gewoonlijk bewust shoppen: enkel wat ik echt nodig had.
6. Hét favoriete (aller tijden) recykleer-kleed vinden tijdens die dag shoppen. Maandag zet ik er de schaar in!
7. Uitkijken naar het dagje Gent en het vieren van drie jaar Vermiljoenshop (vandaag!).

I haven't blogged in the past week. I was busy:

1. Waiting for my schoolresults.
2. Choosing a photo camera, because: I passed all my exams.
3. Writing instructions for the workshop I'm going to give at Maakdag Ristretto.
4. Knitting.
5. Shopping and enjoying that (a rare event)
6. Finding the best dress (ever) to recycle next week.
7. Looking forward to a day in Ghent and celebrating three years of  Vermiljoenshop (today!).

Next week, more blogging on the agenda!

Na het punt van de vorige zin, begint een nieuwe zin.

Op 18 februari vond ik dat het tijd werd op te houden met mijn heldhaftig wezen in blogland. Ik heb mijn cape niet aan de kapstok gehangen, maar dapper en strijdlustig verder gedragen. Het enige verschil was dat ik rustig in mijn pyjama kon blijven zitten.
De blog bleef online tot ik enkele maanden later met de instellingen geknoeid had en besloot om hem volledig offline te zetten, want het zou me veel tijd kosten om die instellingen weer ongedaan te maken. Hoewel er al maanden niets geblogd was, kreeg ik enkele mailtjes met de vraag hoe het kwam dat mijn blog niet meer te vinden was en dat mensen er nog steeds graag kwamen kijken. Een klein stemmetje in mijn hart wilde dan zeggen "Oooooh, ik mis die blog ook!", maar mijn hoofd wist wel beter. Tot Boomie me een e-mail stuurde over de Recykleer-veertiendaagse en ik "voor alsof" een nieuwe blogbericht typte. Het kriebelde terwijl ik de editor opende en enkele woorden typte. Ik ben altijd blijven bloggen op Op blote voet, maar hier, op Being my own hero, hier ligt mijn hart.

Voila, en nu zit ik hier weer, met de cape om mijn nek geknoopt, uitkijkend naar een nieuw avontuur. Knoop uzelf gauw uw cape ook maar aan, want we zijn weer vertrokken!

Oh, nog een kleinigheidje. Het voorbije jaar is de blogwereld erg verstrikt geraakt met het echte leven. Voortaan mag je me bij mijn echte naam noemen. Ik ben Tine, aangenaam.


Ola, ik was bijna zonder u vertrokken. Ik heb er zin in!