
Daar ik in het hele "Ik probeer af te studeren"-gebeuren weinig tijd heb en prioriteiten moet stellen, groeit de rabarberplant lustig verder. Het is een stiekemerd. Elk jaar verbaas ik mij weer over zijn kleuren, structuur, grootte en geur. Telkens ben ik verliefd op zijn naam, zijn vezels, zijn rode stengels en grote groene bladeren. Hij heeft mij niet nodig. Hij trekt zijn plan en is er op tijd bij dit jaar, dus kan er volop rabarber gedeeld en verorberd worden.
Vandaag bakte ik een appel-rabarbercrumble (recept). Dinsdag staat rababertaart op het menu.
Voor wie geen blijf weet met zijn rabarberstengels:
Njam!







